Het proces begint met het uitbreken van de vijandelijkheden. ICRC-teams zorgen ervoor dat partijen bij een conflict hun verplichtingen jegens de doden begrijpen en moedigen hen aan om samen te werken om het herstel en de identificatie van de overledene te vergemakkelijken.
In een conflictgebied waar de controle over grondgebied in andere handen overgaat, landmijnen en munitie in het landschap liggen en de emoties hoog oplopen, is dit makkelijker gezegd dan gedaan.
Het feitelijke werk van het verzamelen van menselijke resten wordt uitgevoerd door de relevante autoriteiten. De rol van het ICRC is het faciliteren van operaties, als neutrale tussenpersoon, zodat deze zo soepel mogelijk kunnen verlopen.
Tot nu toe heeft het ICRC deelgenomen aan meer dan 170 herstelmissies in verband met de escalatie van het conflict in Nagorno-Karabach vorig jaar. Volgens de autoriteiten zijn sinds het staakt-het-vuren ruim 1.600 lichamen geborgen.
Bij het ophalen van de overledene van het slagveld is alle informatie van cruciaal belang om de kansen op identificatie te vergroten. De GPS-locatie van de stoffelijke resten moet worden vastgelegd, zodat de autoriteiten deze kunnen vergelijken met militaire gegevens.
Menselijke resten moeten in aparte lijkzakken worden geplaatst, samen met kleding of persoonlijke bezittingen die kunnen helpen bij het identificatieproces.
"Het belang van bezittingen voor gezinnen kan niet genoeg worden benadrukt", zei Taylor.
"Voorwerpen die aan dierbaren toebehoren, zoals een horloge, kunnen sterke emoties oproepen en families helpen hun verlies te verwerken."
Gezinnen zijn van fundamenteel belang voor het proces. In eerste instantie verstrekken ze persoonlijke gegevens over vermiste dierbaren. Eventueel kan later bij hen een DNA-monster worden opgevraagd.
Maar dit is geen eenvoudige afvinkoefening. Gesprekken met gezinnen worden gevoerd door opgeleid personeel om hen zoveel mogelijk geruststelling en ondersteuning te bieden.
Er moet ook rekening worden gehouden met de religieuze overtuigingen van het gezin, aangezien verschillende religies hun eigen culturele praktijken kunnen hebben als het gaat om de omgang met de doden.